Kluczowe korzyści z natychmiastowego działania:

• podtrzymanie krążenia krwi w najważniejszych narządach,

• ochrona mózgu przed nieodwracalnymi uszkodzeniami neurologicznymi,

• zwiększenie skuteczności defibrylacji wykonywanej przez służby ratunkowe.

Rozpoznanie NZK i wezwanie pomocy – numer 112

Pierwszym krokiem jest ocena bezpieczeństwa (Twojego i poszkodowanego) oraz sprawdzenie przytomności poprzez głośne zawołanie i delikatne potrząśnięcie za ramiona. Jeśli osoba nie reaguje, sprawdź oddech – pochyl się nad ustami poszkodowanego, patrząc na klatkę piersiową przez maksymalnie 10 sekund. Brak prawidłowego oddechu (lub oddech rzadki, szarpany – tzw. agonalny) to sygnał do działania.

Zasady wzywania pomocy:

• zadzwoń pod numer 112 i powiedz: „osoba nieprzytomna, nie oddycha, zaczynam RKO”

• podaj dokładną lokalizację i postępuj zgodnie z instrukcjami operatora

• wyznacz konkretną osobę z tłumu, aby przyniosła AED (automatyczny defibrylator zewnętrzny).

RKO u dorosłych – instrukcja krok po kroku

U dorosłych standardem jest schemat 30:2 (30 uciśnięć klatki piersiowej na 2 oddechy ratownicze). Jeśli z jakiegoś powodu nie możesz lub nie chcesz wykonywać oddechów, prowadź same uciski – są one kluczowe dla przeżycia.

Jak prawidłowo uciskać klatkę piersiową?

• połóż dłoń na środku klatki piersiowej (dolna połowa mostka),

• zapleć drugą dłoń na pierwszej i wyprostuj ręce w łokciach,

• uciskaj na głębokość 5–6 cm w tempie 100–120 razy na minutę,

• pozwól klatce w pełni wrócić do pozycji wyjściowej po każdym uciśnięciu.

Użycie defibrylatora AED – Twój największy sojusznik

AED to urządzenie, które samodzielnie analizuje rytm serca i decyduje o konieczności wyładowania elektrycznego. Użycie go w ciągu pierwszych 3–5 minut od zatrzymania krążenia podnosi szanse na przeżycie nawet do 50–70%.

Instrukcja obsługi AED:

1. Włącz urządzenie i słuchaj komend głosowych.

2. Przyklej elektrody na gołą klatkę piersiową poszkodowanego (zgodnie z rysunkiem na elektrodach).

3. Odsuń się od poszkodowanego na czas analizy rytmu i wyładowania.

4. Natychmiast po wyładowaniu wróć do uciskania klatki piersiowej.

RKO u dzieci i niemowląt – kluczowe różnice

Dzieci zazwyczaj przestają oddychać z przyczyn oddechowych (np. zadławienie), dlatego resuscytację u nich zaczynamy od 5 oddechów ratowniczych, a następnie przechodzimy do schematu 30:2 (ratownik samotny) lub 15:2 (zespół ratowniczy).

Technika u dzieci:

• niemowlęta (do 1. roku życia) – uciskaj dolną połowę mostka dwoma palcami na głębokość ok. 4 cm,

• dzieci starsze – uciskaj jedną lub dwiema dłońmi na głębokość ok. 5 cm (1/3 wysokości klatki piersiowej),

• u niemowląt oddechy ratownicze wykonuj, obejmując swoimi ustami jednocześnie usta i nos dziecka.

Dowiedz się więcej – czym jest RKO. Naucz się, jak uratować komuś życie!