Książka Borysława Czyżaka pt. „Gruppa” Buntownicy sztuki. przybliża tło historyczne, przebieg kształtowania się, burzliwy okres istnienia i czasy po rozpadzie jednej z najważniejszych formacji artystycznych w Polsce, którą była warszawska „Gruppa” (1983-2002). 

To opowieść pasjonata, stworzona w oparciu o wywiady, spotkania z uczestnikami kultowej ekipy, analizę istniejących dokumentów i dzieł, charakterystyka artystów, ich osobowości twórczych, wzajemnych relacji, konfrontacja postaw, opinii i prawd. Próba zrozumienia wyborów i decyzji, w efekcie odnalezienia odpowiedzi wyjaśniających fenomen popularności „Gruppy”, zarówno w okresie jej aktywności jak i w latach kolejnych. „Buntownicy sztuki” wpisują się do grona wartościowych pozycji poszerzających kanon opracowań dotyczących ważnego rozdziału w historii polskiej sztuki lat 80.  i aktualnych.

Borysław Czyżak (1965), doktor nauk fizycznych, absolwent Wydziału Fizyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Autor i współautor prac naukowych związanych z fizyką nadprzewodników i elektroniką. Konsultant w międzynarodowych firmach doradztwa strategicznego i organizacyjnego, autor publikacji o tematyce nadzoru właścicielskiego. Członek rad nadzorczych firm zaawansowanych technologicznie. Pasjonat i kolekcjoner polskiej sztuki współczesnej, autor publikacji o sztuce, absolwent studiów podyplomowych z zakresu historii sztuki nowoczesnej w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk.                     

„Gruppa”, formacja zawiązana w 1982 roku przez studentów i absolwentów Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Tworzyli ją: Ryszard Grzyb, Paweł Kowalewski, Jarosław Modzelewski, Włodzimierz Pawlak, Marek Sobczyk oraz Ryszard Woźniak. Początkowo współpracowali z nimi: Ewa Piechocińska, Małgorzata Rittersschild, Zdzisław Kwiatkowski i Maciej Wilski. 
Tłem dla powstania „Gruppy”  były absurdy codzienności przełomu lat 70. i 80. ubiegłego wieku, burzliwa atmosfera „Festiwalu Solidarności”  i okres stanu wojennego. 

Rocznica wprowadzenia stanu wojennego wydawała się doskonałą okazją dla ich debiutu, doszło do tego z pewnym opóźnieniem. 14 stycznia 1983, w Pracowni Dziekanka odbył się wernisaż wystawy: „Las, góra, chmura”. Przez kolejne lata, do roku 1992, „Gruppa” zrealizowała kilkadziesiąt wystaw, akcji i innych wystąpień, w 1987 roku artyści wzięli udział w ósmej edycji festiwalu „documenta” w Kassel. Nawiązywali i identyfikowano ich z popularną na zachodzie falą Nowej Ekspresji. Figuratywne obrazy charakteryzujące się żywą kolorystyką, deformacją i prowokacyjną treścią, nawiązywały do napiętej sytuacji społeczno-politycznej w kraju. 

Bunt przeciwko represjom stanu wojennego, sprzeciw wobec stagnacji i nudzie sztuki postawangardowej, przełamywanie tabu, młodzieńcza afirmacja nieograniczonej wolności, upust emocji, absurd i groteska, anarchia i obsceniczność, wypełniały ich malarskie realizacje, performatywne wystąpienia, wiersze i teoretyczne teksty publikowane na łamach periodyku „Oj dobrze już”. 

W czerwcu 1989 roku pomalowali wspólnie ogrodzenie przy lokalu wyborczym „Solidarności”  na Placu Konstytucji w Warszawie. Tę akcję uważa się za symboliczny koniec historii „Gruppy”. W 1992 roku w „Zachęcie” miała miejsce ich podsumowująca wystawa. Po rozpadzie wszyscy artyści „Gruppy”  realizują działalność indywidualną.    

Informacje pod nr tel. (48) 383 60 77, (48) 386 16 60, a także na stronie internetowej www.mcswelektrownia.pl